Ganbara eleberriak emakume baten eguneroko bizitza kontatzen du, itxuraz arrunta. Emazte eta ama gisa bizi da, errutinak eta ohiturek markatutako etxe batean, non dena aurreikusgarria dirudien. Gauero ganbarara igotzen da, bakarrik egoteko, marrazteko eta margotzeko, bere barne munduari leku txiki bat egiteko. Baina egun batean, iraganeko eguneroko zatiak jasotzen hasten da gutunez, eta ahaztu nahi izan duen bizipen batek berriro harrapatzen du. Pixkanaka, orainaren lasaitasuna hausten doa, eta iraganak gero eta presentzia handiagoa hartzen du.
Haushoferrek modu sotilean erakusten du barruko bakardadea. Ezkontza, familia eta eguneroko keinu txikiak hutsik ageri dira askotan. Idazkerak neurriz eta zehaztasunez eraikitzen du tentsio isila, eta irakurlea pixkanaka murgiltzen da narratzailearen buruan. Isiltasunak eta esaten ez denak indar handia hartzen dute.
Kontakizun honek ez du zaratarik egiten, baina arrastoa uzten du. Intimoa da, hotza da, baina aldi berean zorrotza. Ganbara ez da soilik espazio bat; emakumearen lekua eta haren mugak agerian jartzen ditu, eta ahots propio baten beharra iradokitzen du. Irakurketa pausatua eskatzen du, baina merezi du bertan gelditzea.