Barricadaren barrio konfliktibo hartako semea da idazlea, eta nabaritu egiten da hori lerroetan barrena. Errealitatea pesadilla siniestroa bihurtzen da zenbaitetan, baina ihes betea zilegi ez den lekuan, ez dago aukera askorik. “Ihes egin nahi nuen, eta ezinezkoa zela ohartu nintzelarik, idazteari ekin nion orduan. Fusilatuen hizkuntzan mintzatzen ikasi nuen, eta esaldi koldarren atzean ezkutatu nintzen. Baina tabernatan herdoildu ziren nire hitzak.” Tabernak dira poema hauen beste babeslekua. Tabernak, gaua, galdutako borrokak, langileen auzoak, lurralde okupatuak. Eta musika, suak hartutako ezpain eta gorputzekin batera (...) Hori da irakurlean eztanda hauetan aurkituko duena. Disko zaharretako abestiak balira bezala sartuko zaizkizu zainetan barrena poemak, eta pelikula baten gidoia garela aitortuko dizu idazleak.